O nama

Mi čuvamo tradiciju starog srpskog sela i običaja. Radujemo se gostima i proizvodimo prirodnu rakiju od autohtonih sorti šljiva Crvena Ranka i Požegača.

Gajimo voće

Proizvodimo rakiju

Radujemo se gostima

Volimo druženje

Imanje na kome se proizvodi rakija nalazi se u selu Glediću, zaseok Rakija.

GLEDIĆKE PLANINE - (922m). Venac ovih planina se nalazi na krajnjem jugu Šumadije. Pružaju se u pravcu severozapad - jugoistok u dužini od 35km između Lepenice na severu, Gruže na zapadu, Levča na istoku i Zapadne Morave na jugu. Spadaju u red najviših i najdužih planina u Šumadiji. Bogate su šumom, pašnjacima, izvorima, klisurama i brojnim potocima i rečicama. Nekada, dok je dolina Velike Morave zbog neregulisanih obala bila neprohodna, glavna saobraćajnica Balkana, stari carigradski drum je vodio kroz ove krajeve. Zato su tragovi starih naselja na Gledićkim planinama mnogobrojni, ali slabo ispitani.

Zvuči neverovatno da čak četiri stara grada oko Gledićkih planina nose naziv Jerinin grad. Najveća koncentracija starih gradova u Srbiji je na Rudniku i Gledićkim planinama.Šteta je sto se o tim gradovima malo zna. Većina je i zarasla u korov, pa ih je i teško naći. Planine su dobile ime po selu Gledić koje se nalazi na centralnom delu planinskog venca. Nadmorska visina je između 300 i 700 m, što je idealno za šljivike i to za stare autohtone sorte Crvena ranka - Šumadinka i Požegača koja se još održala u ovom kraju.

Tradicija

Duga tradicija

U Glediću, na kupljenom imanju nadmorske visine 300 do 700 metara, Đusići zatekoše mlad šljivik. Na severnoj padini, dok kopahu temelj kuće moravske arhitekture sa podrumom i prizemljem, pronađoše lulu od vesele mašine. Ni slutili nisu da će ih ovo predskazateljsko otkriće u svim narednim eonima porodice opredeliti novom životnom vjeruju. Po legendi, zbog opisanog događaja, zaselak u kome se nalazi imanje porodice Đusić opredmećuje toponim – Rakija. U kontinuitetu se krče hrastove, cerove i bukove šume, te proširuju šljivici. Pripremaju se za duge zimske dane osnovne namirnice: iz sušara kao krajnji proizvod izlazi suva šljiva, u kazanima leparcima destiluje prepečenica, na cigančarima ukuvava pekmez. Od lične potrošnje počinje da pretiče. Polovinom XIX veka voćnjaci se prostiru na 15 hektara. Finalni proizvodi se voze u Peštu i Vienu.

Viđena i uvažavana u čitavom Gružanskom srezu, porodica Đusić do II svetskog rata uvećava proizvodnju i proširuje asortiman. Uz prepečenicu tu su još: travarica, orahovača, drenovača, jabukovača... Ali, na žalost, početak novog svetskog rata je i kraj manufakturne proizvodnje porodice Đusić; to je i začetak kraja esnafskog načina života. Slede rekviriranja nove vlasti, oduzimanje zemlje, drakonski porezi, šikaniranje, ubistva domaćina četničkog kraja, rečju: zatir domazluka i srpskog sela.

Tek po okončanom samoupravnom socijalizmu, pred kraj XX veka, potomci Đusića, kao i njihovi preci pre tri stoleća, kreću ispočetka. Pretekli voćnjak od 2 hektara, sa autohtonim sortama šljiva (crvena ranka i požegača), uživo svedoči pripovesti o tome kako su Leko i Taso živeli i trgovali, te kako su Petar i Lena gazdovali. Na svu sreću, niko nije uspeo da prisvoji i obznani tajnu koja se prenosila sa kolena na koleno, pa se u naše dane, preko rakije iz Rakije – zaštićenog porekla, iznedrava skrivena specifična tehnologija.

Poznata kroz vekove po svom gostoprimstvu, porodica Đusić je u svakom putniku namerniku gledala radog gosta, u svakom zemniku su očekivali i videli prijatelja i rođaka.